3677-ondertussen

Ondertussen ben ik deze week druk met Making Zen, een gratis bombardement met maakvideo’s. De samenstellers willen graag dat je een videopas koopt. Dan kun je de video’s levenslang bekijken. Maar daar heeft Bruin geen geld voor over. Dus scan ik per dag de acht(!) video’s op bruikbare onderwerpen. Wat een stress, niks Zen. Van tevoren had ik op internet al onderwerpen langs zien komen. Toch ben ik blij dat ik alleen vandaag nog hoef. Wordt vervolgd, nog even tijd verzinnen om wat te maken. 

Bij de foto’s: in Duitsland had ik vijf gelstiften gekocht. Kleindochter Z. maakte een tekening voor haar moeder. En ik heb een tekening gemaakt met als basis het cijfer 2. De techniek is van Esté MacLeod. Pas op, het is verslavend. Linksonder zie je de ruimte waar we even kunnen oefenen voor onze dans op Pinksterdag. Kleindochter J. doet haar best, maar ze heeft pas één minuut van de drie ontworpen. En ook haar eigen dans voor school wil ze af hebben, zodat ze die ook met Pinksteren kan laten zien. Bovendien had ze me de verkeerde muziek toegestuurd. Moet nog even goed luisteren. Eens kijken of ik al weet wat ik moet doen op welk muziek-onderdeel. Help! 

3676-wachten

Voor mijn zeventigste verjaardag heb ik een workshop gekregen, mét familieleden. Een groepje van zes dames ging aan de slag. De eerste avond hebben we met klei gewerkt en onze creaties gemaakt. Veel verder dan een vaas, een bakje voor in de badkamer en een ‘knopje’ voor spekkoek kwam ik niet. De vaas, rechtsonder staat hier op zijn kop, de bodem moest geverfd worden met glazuur. Het lichtblauw wordt na het bakken een mooi donkerblauw, het moet passen bij mijn windmolentje, linksboven. Het roze bij het bakje en het knopje gaat robijnrood worden. Het donkergrijs van het knopje en ook aan de onderkant van het bakje wordt een soort zandkleur. We zullen het zien. Deze tweede avond, in het Lokaal in Arcen, verliep een stuk rustiger. Beetje roeren in de glazuurpotjes en alles verven, lekker kletsen, genieten van het huisgemaakte gebak. Top! Helaas moeten we drie weken wachten tot alles klaar is. Wordt vervolgd!

O ja het zwart van het woord spekkoek was eerst goud, maar helaas ging dat weg na het aanbrengen van de zandkleur (donkergrijs) . Nu lijkt dat woord mooi zwart, maar toen het was opgedroogd was het toch weer donkergrijs.

3675-handenfoto

En daar zaten we dan. In de tuin, in de zon op een met chemicaliën geverfd linnen servet. Had snel nog wat bloemen geplukt. We, dat zijn echtgenoot en ik, hij doet gewoon met mijn idee mee. In ‘a split of a second’ hebben we onze handen meer verplaatst richting de zon, bang voor gekke brede schaduwen. Hieronder zie je het eindresultaat. Je kunt toch zien waar onze handen eerder lagen. En ja, die gekke brede schaduwen zijn er gewoon. 

Net na het eerste spoelen zagen we gekke blauwe vlekken op de vingertoppen. Die verdwenen grotendeels, maar zijn nog flauw zichtbaar. Tja, en het Robertskruid (midden onderin) lag eerst mooi apart, maar door onze ‘move’ kwam het bloemetje in de weg te liggen. Achteraf hadden we eerst moeten ‘oefenen’, maar het is zoals het is. Een leuke herinnering van ons op deze warme lentedag. 

3674-achterkant

De achterkant van het bordje is niet helemaal goed gelukt. Er zitten witte plekken op. Bovendien had de belichting van de bovenkant ook gevolgen voor de rand van de onderkant. Het licht is kennelijk weerkaatst naar de onderkant. Dus toen ik het bordje omdraaide was de rand al blauw. Niettemin heb ik het papieren kant op de rand gelegd, en er is toch een afdruk gekomen. Nu komt het slechte nieuws: de voorkant had ik buiten laten drogen. Inderdaad in de zon. Nu is de voorkant helemaal verbleekt. Oei. Alleen de onderkant is nog mooi blauw. Spuiten met een glanzende vernis heeft ook niet de gladde afwerking gebracht die ik had gehoopt. Morgen maar eens meenemen naar de keramiekles in Arcen. Wordt vervolgd.