3652-weekendklus

Omdat mijn lief ziek was, had ik gisteren de auto. Ja, het sneeuwde die ochtend en er was regen tot de namiddag. Dus ik kon mijn boodschappen doen en vriendin G. bezoeken. Van haar kreeg ik een potje leervet. Kijk eens, wat een resultaat! Links het aangetaste stuk leer, rechtsboven het resultaat. Rechtsonder het wondermiddel met een oud T-shirt in stukken geknipt als poetsdoek. Helemaal blij!

3651-baksels

Gisteren nog maar eens wat baksels uitgeprobeerd. Bovenin zie je het eiwitbrood. Het bestaat alleen maar uit 5 eiwitten en 100 gram geplette chiazaadjes. O, en een beetje zout, anders is het niet te eten, haha. Wel grappige structuur en ik heb nog over. Linksonder zie je het bananenbrood. Ik kreeg 10 stukjes, dus ligt er al wat in de vriezer. Nee, het lijkt lekker, maar voor mij is het niet zoet genoeg, dus had er nog wel wat erythritol in kunnen doen. Mijn lief heeft er gewoon jam op gesmeerd. Ik zal wat vruchtjes pletten… of wat Griekse yoghurt erbij?

Note to self: bij het bananenbrood wat honing of erythritol toevoegen aan het beslag. En wat korter bakken, omdat de hele keuken in de blauwe rook gehuld was. 35 Minuten bij 175 graden?

3650-studentengordijnen

Daar ging oma weer. Op avontuur naar de oudste kleindochter die dichtbij station Utrecht Overvecht woont, in de regen en de kou.. tas vol met naaispullen en eten. Ik mocht de gordijnen korter maken en ook het begin voordoen van het dichten van gaten in een geliefde spijkerbroek. Speciaal voor haar had ik een gele curryschotel met aubergine, komkommer, paprika, courgette en tahu (of Tofu) gemaakt. Omdat ik eerder klaar was, hoefde ik mijn eigen portie niet op te eten voor het avondeten. Heb het maar achtergelaten. Ze was helemaal blij. Het was uiteraard ook een test voor het Carpaal Tunnel Syndroom aan mijn polsen. Links is het voorbij. Rechts nog niet, maar ik kon al aardig uit de voeten. Ik geef het nog twee weken…

3649-verrassing

In een ver verleden, denk rond 1966, had ik als hobby het lezen van cowboyverhalen en het bekijken van cowboyfilms op televisie. Denk maar aan Bonanza of ‘am fuss der blaue berge’. In Den Haag konden we de Duitse zenders ontvangen en daar hoorde deze serie ook bij. Was helemaal verliefd op al die mooie en stoere mannen. En ik begon ook deze verhalen zelf te schrijven. Ik verzin wat namen en dan ging ik aan de slag. Ik weet nog niet hoeveel verhaaltjes het zijn; heb ze nog niet verteld. Maar die paar die ik heb gelezen zijn haast identiek. Voer voor psychologen vrees ik. Een zielige hoofdpersoon, een vijand of naderend onheil. Soms een mooi meisje of een vaderlijke figuur. Geen woord over de paarden waar ze mee reden, geen dierenliefde of zo. Alle verhalen zijn zo uit de losse pols geschreven. En alle verhalen houden op als het spannend gaat worden, ware cliffhanger hangers. Wist waarschijnlijk zelf niet hoe het moest eindigen? 

Ik weet het niet meer. Ik wist ook niet dat het er zoveel waren. Ze lagen op zolder en kwamen in het kader van Het Grote Opruimen tevoorschijn. Ik zal ze eerst maar eens lezen. Ik moest wel lachen om al die verzonnen Amerikaanse namen. Ik had toen ook nog geen besef van de spanning tussen kolonisten en inheemse bevolkingsgroepen. 

En dan lees je opeens een zinnetje in een ander handschrift: ‘Ha, Ha zei hij  poep. ‘

Door broer A.L.F. geschreven? Ik ga het vragen…

PS: lees ook mijn blog: Schrijfstappen