2733-spelen

Ben nog een beetje aan het spelen met mijn tweede werk in de serie Neu auf Alt. In de kelder vond ik nog wat attributen uit een ver verleden, speelgoed van onze kinderen. Een gedichtje erbij en dan is er weer een werk af voor de tentoonstelling in Aken op 25-26 september. 

1863-spelen

De jongste kleindochters waren hier. Terwijl zij met de poppen speelden, had ik tijd om de badkamer te poetsen en een textiel werkstuk vast te naaien op een ondergrond.

Maar toen wilden ze verven! Op de een of andere manier heb ik dan de viezere handen dan zij. Hoe kan dat? Er was nog acrylverf over. Op een oud doekje (ook met restjes verf) heb ik met de verse restjes hond Nikki geschilderd. Niks gelijkenis, maar wel leuk om te doen! En een oefening in kijken..

1797-kapot

Voor iemand die de laatste tijd alleen maar aan het weggooien is, is het haast tegennatuurlijk om een oude portemonnee te bewaren. Mijn echtgenoot had al een half jaar problemen met een kapotte rits. Gisteren was het dan eindelijk tijd voor een andere. 

Ik zag wel potentie in deze kapotte beurs. Het gaat een boekomslag worden. Ik hou van oud, doorleefd leer...

1621-boro

Boro is een oude techniek in Japan om versleten kleding weer draagbaar te maken. Omdat ons linnen dekbed door ouderdom gaten vertoonde dacht ik in mijn onschuld dat ik dat wel even kon repareren. Niets was minder waar. Mijn geborduurde steekjes deden juist het tegenovergestelde. De versleten stof kwam nog meer op spanning te staan en scheurde bij elke beweging. Natuurlijk had ik eigenlijk een extra lapje erachter moeten bevestigen. Dan werd het wél steviger.

Om een lang verhaal kort te maken, het dekbed is geen dekbed meer maar een mooie lap om mee te verven. Wordt vervolgd!
Hoewel het een prachtige techniek is, boro, heeft het voor mij nu ook een andere kant. Ik kan me goed indenken dat er weer een zucht geslaakt werd als er weer een scheur ontdekt werd in het reeds vele malen verstelde kledingstuk. Het gaf mij in ieder geval het gevoel van diepe armoede, en daar is niets mooi aan.

We slapen met dit warme weer onder een nieuwe linnen dekbedhoes. Voor mij heeft linnen een onnavolgbare aantrekkingskracht, het is zó zacht en met de jaren wordt het alleen maar zachter. Alleen de wasdroger laat het meer slijten dan wellicht nodig is.

1422-terugdraaien

Hoe ik aan deze wol kom weet ik niet meer. In mijn naïviteit had ik er 35 (!) jaar geleden een babyjasje van gehaakt. Onze oudste dochter heeft het nauwelijks gedragen. Het was te zwaar en te stijf en het kriebelde, ondanks dat ik het gevoerd had. Arm kind.
Ben het nu aan het uithalen; de wol kriebelt nog steeds en er zitten zelfs nog takjes in!
Ik vind deze handgesponnen wol nog steeds schitterend, maar omdat de wol zó kriebelt en best wel dik is zal ik er toch een andere bestemming voor moeten verzinnen. 
Ook weet ik niet of de gehaakte krullen erin blijven zitten. 
Ik denk trouwens dat de wol komt van Wilmy Peeters uit Blerick, die maakt nu glas-in-lood, maar daar heb ik in 1980 weefles van gehad.

1414-zelfkanten-top

Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk heb ik de bovenkant van mijn laatste quiltje afgemaakt. Nog even een tussenlaag en een achterkant toevoegen, quilten en dan een randje erlangs. Ik hoop dat ik nog genoeg leverbruine stof over heb van mijn oude lievelingsbroek, waar de vierkantjes met de lichtroze rand van gemaakt zijn. De quilt meet nu 1x1 meter. Heb dus nog vier meter rand nodig, help.. Hoewel, ik kan er altijd nog een randje in de juiste kleur eromheen borduren. Eerst maar eens quilten; heb nog een quilt-file in de kast...

1411-zelfkanten-vervolg

Mijn oude kapotte broek en het stapeltje roze zelfkanten worden de rand langs het quiltje van gisteren. Ik heb ze nog niet allemaal genaaid , en weet nog niet of het idee dat ik had wel gaat lukken.

1410-zelfkanten

Dit zijn allemaal zelfkanten van stofjes, die ik zeker 20 jaar geleden gebruikt heb voor patchworkdekentjes. Ze lagen op zolder. Ik heb ze op kleur gesorteerd, heb er een week naar gekeken en besloot ze te gebruiken met wat erfenislapjes van mijn moeder.

 Dit is het voorlopige resultaat, wordt vervolgd dus. Het fijne is dat het stapeltje donkere roze zelfkantstof aardig geslonken is. Nu de rest nog gebruiken!

1175-plasticgek3

#8 rood-wit-zwart

Op de foto van de hele banier zie je duidelijk hoe de 'gestreken' lappen plastic door de warmte kromgetrokken zijn. Eigenlijk wil ik daar nog iets op vinden. Elk plastic reageert weer anders op warmte (stand van mijn strijkijzer staat tussen wool en silk in), en waarschijnlijk heeft ook de dikte van het bakpapier (van de Lidl) invloed. Hmmm..., nog maar meer experimenteren, er zit niets anders op. Er zijn nog twee dozen vol plastic tasjes ;)

Hier komen de 8 banieren (de eerste drie komen ook los te hangen), klik erop voor een groter plaatje.

Ik weet nog niet wat ik meeneem naar Wilwerwitz in 2016.

1174-plasticgek2

 #6 rood-wit-zwart

 #7 rood-wit-zwart

Als je in series werkt, dan kun je echt doorgaan. Omdat ik eerst de gestreken lappen op grootte moest brengen door ze te verlengen en verbreden, had ik op een gegeven moment een stapeltje liggen. Mijn handen jeukten om eraan te beginnen. Toen ik eenmaal de tijd had, ben ik achter de naaimachine gekropen en heb het in twee sessies kunnen afmaken.
Daarna moesten er nog sleuven genaaid worden, boven en onderin, en was er de fotografeersessie. Om het af te maken heb ik de foto's bewerkt en geschikt gemaakt voor deze webpublicatie.. Al met al een hoop werk, en ik hoop de banieren te kunnen tonen op mijn BijnaZestigFeest a.s. zondag.

1173-plasticgek

 #4 rood-wit-zwart

 #5 rood-wit-zwart

Gisteren waaide het nogal. Niet handig als je dunne plastic banieren wilt fotograferen.
Ik heb duidelijk een effen witte wand nodig, met goed licht...
In deze 'lappen' heb ik mijn 'gestreken' lappen plastic gecombineerd met doorzichtigere stukken collage. Mijn stapel plastic tasjes krimpt met de dag. Joepie! 

1169-etui14

Nog steeds in de ban van het plastic, heb ik gevlochten plastic repen gebruikt, die ik op een katoenen ondergrond heb genaaid. Daarna heb ik met hulp van bakpapier de gevlochten repen gestreken. Omdat ik nog niet tevreden was, ging daar nog een laag tasjesplastic over heen, gestreken. Van het geheel heb ik een etui gemaakt. Heerlijk dat je de naden niet hoeft af te werken! En als je denkt dat je bij het detail regendruppels ziet, dan heb je gelijk, gisteren kwamen die onophoudelijk uit de lucht vallen. De binnenkant heb ik afgewerkt met een witte tas van Filippa K. Geen flauw idee wat daar in heeft gezeten. Misschien dat de kinderen een idee hebben?

1168-plasticmania

Twee dagen heb ik hier aan deze drie doeken gewerkt, een paar uurtjes per dag. Ik kon niet meer stoppen en gelukkig regende het pijpenstelen en hoefde ik mijn ramen niet te wassen.
Het is gemaakt van verknipte plastic shoppingtasjes, door mij verzameld vanaf ongeveer 2008, misschien wel eerder. Omdat ik ze op kleur had gesorteerd en ik al vier dozen vol had ben ik een paar jaar geleden gestopt met verzamelen. Alleen nog bijzondere tasjes zouden er nog bijkomen.
De ondergrond van de middelste baan is bijvoorbeeld een dunne zak van de Bijenkorf. De linker en rechterbaan is genaaid op een MonteRei-Golftasje en een tas van de Quilterij.
Ons leven komt op deze manier langs en ik weet bijvoorbeeld meteen waar ik de zak met Bookbinders Design heb gekregen: in een boekbinderswinkel in de Marais, Parijs.
Omdat ik me beperkt heb tot maar vier kleuren, rood, wit, zwart en transparant met een vleugje roze is het toch een geheel geworden. 
Grootte: 122 cm breed en 105 cm hoog.

1166-stroken

Ben er al een tijdje mee bezig, maar ben nu in de afsluitende fase. Volgende week komt de groep Grenzeloos weer bij elkaar en laat ik ze mijn werk zien. Ik ben met het laatste en vierde blok bezig (ongeveer 40 bij 40 cm). Weet nog niet hoe ik ze aan elkaar ga zetten. Op een ondergrond van naturel linnen heb ik repen geweven van gordijnband en repen stof uit mijn moeders collectie. Ook de knoopjes komen uit haar knopendoosje.

Hier zie je een detail van wat borduursels in zijde, wol, katoen en linnen

Zelfs wat kant van een bh wordt hergebruikt!

838-EcoKunst

Verrassing!
Vier collages van 70x100 cm, bestaande uit binnenkanten van gebruikte vensterenveloppen. Het kostte me twee dagen tijd om ze te organiseren en te plakken.
Het was een project dat me maanden van verzamelen kostte.
Wie wist dat er zulke mooie kleuren bestonden in enveloppen die we gewoon bij het oud papier gooien? Nu nog betere foto's maken en inlijsten, zodat ze wat beter beschermd worden. Ik had er op het laatste moment nog een reistas voor willen naaien, maar die bleek tóch te klein te zijn. Verkeerd gemeten ;(
Alleen weet ik niet waar ik ze kan ophangen, mijn muren zijn te klein...

416-baby-iPad

In april (en het is nu augustus!) werd er een klein meisje geboren. Omdat de vader gek is van alles wat Apple is, bedacht ik een baby-iPad-rammelaar.
Teken op katoen een iPad, ik heb hem niet op ware grootte getekend. Gebruik een watervaste pen, het moet in de was kunnen.
Borduur wat je wilt. Gebruik felle kleuren en wat contrast, daar houden baby's van.
Maak er een rammelaar van door er vulling in te stoppen, een belletje en eventueel wat knisperplastic (van een oude envelop, test dan wel even of je het kunt wassen).
Een lintje of gekke sliertjes (wel veilig houden) bevestigen.
Tot slot de naam van het kind en eventueel de geboortedatum borduren of schrijven.

Zou ik hier rechten op kunnen claimen ;-) ? Nu nog op kraamvisite voordat ze kan kruipen.