In 2014 ben ik begonnen om planten in mijn tuin te tekenen in een Moleskine met een gele zijden kaft. Het werd tijd om er kleur aan toe te voegen! Dat lukt niet zo goed in een gewone Moleskine, maar dat geeft niet.
Ondertussen was ik getest en negatief bevonden! Kon ik nog even langs deze verliefde zwanen fietsen.
Het is weer volbracht! Honderd tekeningen van diverse gezichten. De meeste zijn van de kleinkinderen. Bij de laatste drie heb ik naast potlood 2B ook 4B gebruikt, die is zwarter en zachter. Heb nog veel te leren!
Sorry mam, je lijkt er bijna op!
Een mooie dag om aan je moeder te denken. Wat zou ze genoten hebben van mijn kleinkinderen. Net zoals ik ervan geniet. En ook van de natuur kon ze genieten. Heb een paar Franse tulpen op de markt gekocht. Hoop dat ze gauw open gaan. Voor alle moeders op deze aarde. 🌸🌷
Vandaag gaat ze weer weg. Kleindochter L. was twee nachtjes bij ons. Veel te kort! Want met haar doe ik meestal veel creatieve projecten! Vanmiddag gaat ze weer terug.
Nee, heb het weekend maar één kleinzoon gezien. Maar hij keek een beetje sip omdat hij pijn aan zijn voetje had. Daarom maar een tekening van kleindochter3, met een raadselachtig lachje. Nee, ze lijkt niet.
En op de terugweg van mijn pa heb ik een selfie gemaakt in de auto. Dat mag niet, dat weet ik. Maar even daarvoor had iemand mij gegroet vanuit zijn busje, toen hij me inhaalde. Ik groette terug. Nou, hij ging zo langzaam rijden dat ik hém weer moest inhalen. Ik gebruik altijd cruise control, dan is het vervelend dat het andere verkeer zo wisselend qua snelheid rijdt. Weer groeten. Oeps. Dat is niet leuk meer. Gelukkig moest hij er bij de volgende afslag af. Ik had nog geroepen: hé, ik ben vijfenzestig jaar hoor 😂
Ze is onze eigen Dancing Queen. Ze doet mee met vijf jaar oudere kinderen! Geef haar een liedje en ze improviseert. Gisteren moesten we onze oren dichthouden voor de tekst. Inderdaad veel ‘f***’- woorden. Nog 19 dagen en dan is het honderddagen project weer voorbij. Mijn derde Moleskine heeft dan nog een hoop lege blaadjes over. Ik ga nog wel even door.
Mijn moeder zou vandaag 86 geworden zijn. Deze tekening is van een foto van de vijftiger jaren van de vorige eeuw. Een viertal jaren later was ze moeder van vier kinderen! Je kunt je dat haast niet voorstellen.
Het klinkt misschien gek, maar ik neem haar in gedachten vaak mee. Of ik nu de natuur in ga of een winkel in, of een filmpje bekijk op Instagram of terwijl ik iets teken. Ze is er altijd.
Voordat het kleinste kleinkind op bezoek kwam heb ik gisteren nog een nog steeds fris rondje naar Tegelen gemaakt. De appelbloesem is nog niet helemaal open. Volgende week nog eens langsfietsen dan. Wel heb ik in de berm al van alles zien bloeien! Ik ruik de lente. De vogeltjes sjouwen al met takjes. Nu nog uitvinden waar ze gaan bouwen.
We zitten al op nummer 77!
Oppassen is elke keer anders. Gisteren had ik veel tijd voor het kind. Heerlijk laten ontdekken, binnen en buiten. Op deze tekening was ze al moe, denk ik.
Naast het klimmen op krukjes en dit koperen vat, heeft ze bijna een kilometer gelopen. Naar de paardjes en weer terug. En dat met 14 maanden! Heb zo’n zin in de zomer!
De laatste negen tekeningetjes die op Instagram verschenen zijn. Omdat ze zo klein zijn zit soms een niet goed geslepen potloodpunt in de weg en krijg ik dubbele strepen. Maar mijn gum ligt tegenwoordig in de aanslag. Deze serie wordt een serie van perfectionistisch gedrag. Het wordt tijd dat ik ook weer eens wat ‘slordigers’ ga doen. Trouwens, mijn nieuwste Moleskine is binnengekomen. Het papier is veel witter dan die van de schetsboeken die ik in voorraad had. Tijd voor een nieuwe voorraad.
Een FaceTime afspraak! Gisteren had kleindochter 3 een vrije dag. Helaas kon ik haar niet halen en hebben we maar gevideobeld. Omdat de camera laag staat, is haar gezicht meer van onderen getekend. Wat een lang haar heeft ze al!
Buiten kreeg je af en toe van dit soort beelden. Gelukkig kreeg ik later nog tijd om wat te snoeien in de tuin. Volgende week wordt van alles versnipperd, dan moet het allemaal klaar liggen.
Hier zit de jongste kleinzoon op de motor. Hij vindt het geweldig! Helaas was grote broer een beetje ziek en moesten we door soms noodweer naar huis.
Hier moesten we doorheen bleek later!
Hagel, wind, natte sneeuw, regen en zon. We hebben alles gehad.
Met excuses voor de verkeerde blogpost van gisteren. Ik heb de eerste gewist omdat er onbedoelde foto’s op stonden.
Ze slapen hier, de kleinzonen. De oudste is al zó groot en slim! De jongste van 1 zegt al wat woordjes, zó leuk. En als hij valt of zich bezeert dan rent hij naar opa, niet naar oma? Ze kunnen gerust met groot plezier twintig rondjes rond de eettafel en bijzettafel rennen. Het is prima. Helaas sneuvelt er hier en daar wel wat bestek en speelgoed.
Kan beter hoor, deze tekening! Iets met de ogen?
Voor de rest heeft deze kleindochter geoefend met het openen en sluiten van deze vulpennen. Voor mij een goede oefening om op tijd de vulpennen te pakken als ze richting kleren of grond gaan!
Was vandaag in de stad, op weg naar de kapster. Zó zag ik er uit vóórdat ik geknipt en gewassen werd. Ben vergeten een ná-foto te maken. Morgen maar eens doen!
In de Minderbroerderkerk hoorde ik schitterend gezang. Zouden ze oefenen voor de Passion op Witte Donderdag?
R
Toch altijd die ogen, die het moeilijkst zijn. Nu helpt het niet dat ik met potlood en gum op 5 bij 8 cm een portretje maak. Beetje een gepriegel.
Dit portretje viel tegen omdat de schaduwen zo sterk waren. Kon het ene oogje niet goed zien.
Hoe vreemd is het om iemand in spiegelbeeld te tekenen. Het klopt namelijk niet. Vooral bij dit kind, die verschillende ogen en oortjes heeft. Beide kanten zijn mij lief, maar het blijft een foutje om haar ‘verkeerd-om’ te tekenen.
Ze was er weer gisteren. In korte tijd ligt de vloer vol met de stoffen beestjes, de dinosaurussen, de muziekinstrumenten, de poppen, de wollen speeltjes en de handpoppen. Rondom de kinderstoel liggen broodkruimels. Buiten ligt de zandbak open en we zijn wezen fietsen naar de boerderijdieren en de speeltuin. Boven heeft ze nog even haar hand in mijn borduurgaren-zakje gestopt. Prima, kan ze wennen aan wol en katoen. Je kunt niet vroeg genoeg beginnen!
Ja, het is lente, hier in Roermond. Maar het blijft koud.
Toen de zon nog scheen was ik even bij de jongste kleindochter. Ze vond de stofjes op mijn broek zeer interessant. Goedgekeurd dus! Het stofje met de beestjes komt van Odile Bailloeu. In een ver verleden in Frankrijk gekocht. Had ik er nu maar meer van!
Als ze serieus kijkt komen er extra wenkbrauwen bij.
Hopelijk is het de laatste keer deze lente dat ik kinderen in een winterjas teken. Dit is de jongste kleinzoon. Het is altijd een uitdaging om een kleurenfoto om te zetten naar zwart-wit.
Er was gisteren ook tijd om wat te fietsen.
Deze rimpelingen vielen me op. Die daarachter zijn van vissen, die hiervoor van twee eendjes.
Het was erg stil in het bos aan de Duitse kant. Ik heb gewoon stil gestaan om de stilte als een deken om me heen te voelen. Wat een genot! Met af en toe de zon op je gezicht! Mijn dag kan niet meer stuk.
Update: de Wongaduiven in mijn tuin zijn er nog steeds. De overbuurman probeert ze te vangen. Is niet te doen. Het is een paartje. Het mannetje slooft zich uit, maar ze heeft nog geen interesse.
