Eerlijk waar, ik wilde dit nog niet maken, maar iets in mij deed het tóch gebeuren. Mijn huis ligt nu vol met denim pluisjes en draadjes, maar ik dacht: snel, snel wat proberen. En omdat alle werktools op mijn tafel liggen kon ik er zo aan beginnen. Rechtsonder zie je rechts de voorkant van het tasje, en links de binnenkant van de achterkant. Rechtsboven liggen de twee lagen op elkaar, de achterkant is er als een flap overheen gevouwen. Links zie je een restje van een spijkerbroek als draagband. Nu nog afmaken.
Zomaar een extra dagje vrij. Ik wilde nog een keuzedag opmaken. Helaas kon ik niet richting bijvoorbeeld Rotterdam, omdat het treinstation Eindhoven er in het weekend uit lag. Dus daarom maar naar Maastricht. Even langs Pipoos (kunstenaarsbenodigdheden), langs bakker Paulissen voor een grenache-taartje, naar Lush voor mijn shampoo en een museum? Inderdaad bij Pipoos bleef van alles aan me hangen, bij de bakker hadden ze alleen maar één klein gebakje, ook goed. Bij Lush hadden ze mijn zeezoutshampoo, en het museum werd het Museum aan het Vrijthof, met foto’s van de fotografe Ellen von Unwerth, die Claudia Schiffer veel gefotografeerd heeft. Was weer op tijd thuis en heb het gebakje met mijn lief gedeeld. Verrukkelijk! Op de foto zie je links mijn koude omelet met groente, cottage cheese en lijnzaad. Heel gezond. De duif kreeg niets hoor.
Met vriendin en haar zus naar het Mauritshuis geweest. Naar de tentoonstelling Birds. Kon ik ook even naar het Puttertje kijken van Johan Fabricius. Er was ook een tentoonstelling van Stephan Vanfleteren, een fotograaf die in bijna elke ruimte een werk mocht hangen. Linksonder, tweede collage zijn foto’s van drie dekens door vluchtelingen meegenomen. Ook op de tweede fotocollage een stoffen Grote gier (Condor), schitterend gemaakt van restjes stof door Tamara Kostianovski. Rechtsonder en linksboven op de eerste fotocollage staat een jurk van Iris van Herpen. Bij de eerste fotocollage: de grote opblaasobjecten horen bij een tentoonstelling buiten Blow-Up. Het textiel rechtsonder (eerste fotocollage) is een deel van een dertig meter lang wandkleed over slavernij. Heel mooi weergegeven, zie Dvons.nl.
De terugweg met onze keuzedagen was weer avontuurlijk te noemen. Vertragingen, omleidingen, maar we zijn weer veilig thuis gekomen.
Gisteren kon het nog. Cyanotype in de zon! Heb wat kaarten gemaakt met veertjes, kamperfoeliebloemen en een LEGO-poppetje. Helaas was het experiment op (meubel)leer mislukt. Ik kon alles na drogen gewoon afwassen. Hmmm, de chemicaliën dringen niet door de beschermlaag heen denk ik. Dus óf de beschermlaag wegschuren óf een onbewerkt stuk leer gebruiken?
Ben nog niet klaar met experimenteren.
met vriendelijke groet, Patricia Coors | patriciacoors.blogspot.com | @patriciacoors | patriciacoors@me.com |
Vandaag ook mijn werk opgehaald bij de Kantfabriek in Horst. Met de fiets. 63 kilometer! Op de heenweg wind tegen, op de terugweg gelukkig mee.
Bezoek vandaag! Familie uit Amsterdam was op bezoek. Dus dat wordt koken. Heb een experiment gekookt: sambal goreng met asperges, tomaten en eieren. Heel smakelijk, al zeg ik het zelf. Morgen zal ik een foto laten zien. Had door het opruimen (altijd nodig) en de wandeling met de familie door het Groenewoud 16.000 stappen gedaan. Oei. Bij het opruimen kwam ik weer mijn bomenboek tegen. Begonnen in 2022. Heb de haagbeuk getekend. Die was te ver uitgelopen en bloeide zelfs. Net voor het slapengaan even getekend. De start van een nieuwe poging het boek te vullen? Zag bij het fietsen nog veel mooie bomenbloemen…
Nog even mijn dansje oefenen en dan naar bed!
Daar hangen ze dan. Onze dansbloesjes. Nog zonder haakjes en oogjes. Die komen nog met de post. Zo jammer dat de stof synthetisch is. Maar daardoor kreuken ze niet. Ik geloof niet dat ik ze kan strijken, maar ik kan het nog wel doen.
Donderdagmiddag kwamen de twee jongste kleinkinderen logeren. Gezellig maar vermoeiend. Had al bedacht dat ik zou gaan naaien als zij gingen slapen. De naaimachine staat op de logeerkamer namelijk. Het werd een tijd vol met spelletjes doen, cakejes bakken, opeten en versieren. Ook hebben we muziek gemaakt. De jongste kan én op de kazoo blazen, én een bel luiden, én trommelen. Herrie dus… maar ik kan overal tegen. Ik zie dat ze plezier hebben. Ook ik moest meedoen. Ik op de piano en zij met de andere instrumenten. En dan wisselen… hilarisch. Heb wat geluid opgenomen. Ze nemen het serieus. Dus oma ook. En ja, kon nog een paar minuutjes wat tekenen.
Voor mijn zeventigste verjaardag heb ik een workshop gekregen, mét familieleden. Een groepje van zes dames ging aan de slag. De eerste avond hebben we met klei gewerkt en onze creaties gemaakt. Veel verder dan een vaas, een bakje voor in de badkamer en een ‘knopje’ voor spekkoek kwam ik niet. De vaas, rechtsonder staat hier op zijn kop, de bodem moest geverfd worden met glazuur. Het lichtblauw wordt na het bakken een mooi donkerblauw, het moet passen bij mijn windmolentje, linksboven. Het roze bij het bakje en het knopje gaat robijnrood worden. Het donkergrijs van het knopje en ook aan de onderkant van het bakje wordt een soort zandkleur. We zullen het zien. Deze tweede avond, in het Lokaal in Arcen, verliep een stuk rustiger. Beetje roeren in de glazuurpotjes en alles verven, lekker kletsen, genieten van het huisgemaakte gebak. Top! Helaas moeten we drie weken wachten tot alles klaar is. Wordt vervolgd!
O ja het zwart van het woord spekkoek was eerst goud, maar helaas ging dat weg na het aanbrengen van de zandkleur (donkergrijs) . Nu lijkt dat woord mooi zwart, maar toen het was opgedroogd was het toch weer donkergrijs.
De achterkant van het bordje is niet helemaal goed gelukt. Er zitten witte plekken op. Bovendien had de belichting van de bovenkant ook gevolgen voor de rand van de onderkant. Het licht is kennelijk weerkaatst naar de onderkant. Dus toen ik het bordje omdraaide was de rand al blauw. Niettemin heb ik het papieren kant op de rand gelegd, en er is toch een afdruk gekomen. Nu komt het slechte nieuws: de voorkant had ik buiten laten drogen. Inderdaad in de zon. Nu is de voorkant helemaal verbleekt. Oei. Alleen de onderkant is nog mooi blauw. Spuiten met een glanzende vernis heeft ook niet de gladde afwerking gebracht die ik had gehoopt. Morgen maar eens meenemen naar de keramiekles in Arcen. Wordt vervolgd.
Tijd om te experimenteren! En hoewel de zon schijnt heb ik bovenstaand project gewoon ‘s avonds binnen gedaan met hulp van een Uv-lamp. Heb eerst de oplossingen A en B gemaakt. 49 Ml van elk in een bakje gedaan. Toen heb ik het bordje aan beide kanten ingesmeerd met een sponskwastje. Het biscuit (eenmaal gebakken klei) zuigt enorm op. Omdat het misschien iets te donker was in de keuken kon ik niet goed zien waar ik al genoeg had gesmeerd. Op het eindresultaat zie je dan nog wat wittige plekjes. Bovenaan linksonder: zo ziet het eruit als je het hebt ingesmeerd. Heb dan de transparante motieven erop gelegd. Het negatief is van een babyfoto van mijn moeder. De namen zijn van mijn voormoeders, Sylvia is mijn moeder, Geraldine is mijn oma Ger. De rest heb ik niet gekend. Metilda komt van het eiland Nias bij Sumatra. Van haar heb ik mijn mtDna, mitochondriaal DNA, de energiefabriekjes in mijn cellen. Dat wordt doorgegeven in de vrouwelijke lijn. Bovenaan midden onder: zo zag het bord eruit na 15 minuten belichten. Bovenaan rechtsonder: na een half uur in het water gespoeld had het deze kleur.
Vanochtend zag het er uit als de laatste foto hierboven. De letters zijn niet helemaal wit. Nu op zoek naar een blanke vernis! VS
Note to self: A: groen: 25 gr ferric ammonium citrate, oplossen in en aanlengen tot 100 ml met gedistilleerd water (bij DM gekocht).
B: rood: 10 gr kalium ferri cyanide, oplossen in en aanlengen tot 100 ml met gedistilleerd water.
Beter insmeren; toch maar gewoon het keukenlicht aandoen.
Zie ook: https://www.mikeware.co.uk/mikeware/Traditional_Cyanotype.html