Sorry, beetje donker gefotografeerd. De kleinzonen slapen bij ons en nu zijn er weer twee tekeningen in mijn Logeergasten-boek. Wat worden ze toch groot, deze mannetjes. Uiteraard te laat naar bed, ben benieuwd hoe laat ze morgen wakker worden. Het is alweer vier jaar geleden dat mijn vader is overleden. Toen pastte ik ook op deze kerels. Het blijft speciaal, al deze herinneringen.
Mocht vandaag ook een middagje op de jongste telg van de familie passen. Grote zus is heel lief voor haar. Ik zie geen jaloezie. Kleine T. is net twee maanden oud, maar ze lacht en praat met mij. Adorabel! En ze heeft sterke buikspieren, wil gewoon zitten. Maar slapen, ho maar. Een kwartiertje hier, een half uurtje daar.
Deze cyanotype was dus mislukt, misschien wordt het nog donkerder? Te kort aan een zielig zonnetje blootgesteld.
Als voorbereiding van het 100 dagen project ben ik wat tekeningen aan het maken. Gewoon om te oefenen met formaat, papier en potloden. Op de een of andere manier heb ik wel ruzie met het 5B potlood. Ik krijg geen scherpe punten. Toch maar eens op zoek naar een andere puntenslijper.
Gewoon omdat het kon heb ik een paar tekeningen gemaakt van foto’s van kleindochter Z. Weer even bezig met potlood en af en toe een gummetje. Weer op de precieze toer! Het past bij mij, deze nonchalante perfectie. Net niet helemaal, maar goed genoeg.
Er komt weer een 100dagenproject aan, start op 13 februari en het eindigt op 24 mei, dat is net voor Hemelvaart. Nou kan ik zoals de afgelopen twee jaar mensen tekenen, maar ik kan natuurlijk ook gedichten schrijven, collages maken, textiele werken afmaken, een boek tekenen en schrijven, elke dag een stempel maken, olieverf schilderijen maken van alle kleinkinderen en nog véél meer. Ik heb teveel interesses. Zucht. Ik ga maar eerst even wat oefenen met tekenen.
Het was een anders-dan-anders oppasdag. Ze was ziekjes en mocht op de bank. Later werd ze even wakker; ik heb haar verschoond en ze wilde in het bed van haar ouders. Inderdaad, als een heus prinsesje lag ze op haar eigen kussen. Heb wel de video-babyfoon aangezet. Kon ik nog het een en ander in de gaten houden. De katten deden gezellig mee. Een slome dag.
Het is weer volbracht! Honderd tekeningen van diverse gezichten. De meeste zijn van de kleinkinderen. Bij de laatste drie heb ik naast potlood 2B ook 4B gebruikt, die is zwarter en zachter. Heb nog veel te leren!
Ze is onze eigen Dancing Queen. Ze doet mee met vijf jaar oudere kinderen! Geef haar een liedje en ze improviseert. Gisteren moesten we onze oren dichthouden voor de tekst. Inderdaad veel ‘f***’- woorden. Nog 19 dagen en dan is het honderddagen project weer voorbij. Mijn derde Moleskine heeft dan nog een hoop lege blaadjes over. Ik ga nog wel even door.
Hier zit de jongste kleinzoon op de motor. Hij vindt het geweldig! Helaas was grote broer een beetje ziek en moesten we door soms noodweer naar huis.
Hier moesten we doorheen bleek later!
Hagel, wind, natte sneeuw, regen en zon. We hebben alles gehad.
Met excuses voor de verkeerde blogpost van gisteren. Ik heb de eerste gewist omdat er onbedoelde foto’s op stonden.
Ze slapen hier, de kleinzonen. De oudste is al zó groot en slim! De jongste van 1 zegt al wat woordjes, zó leuk. En als hij valt of zich bezeert dan rent hij naar opa, niet naar oma? Ze kunnen gerust met groot plezier twintig rondjes rond de eettafel en bijzettafel rennen. Het is prima. Helaas sneuvelt er hier en daar wel wat bestek en speelgoed.
Eigenlijk lijkt dit portretje dramatischer dan ik het heb getekend. Misschien komt dat ook door het accent op de ogen. Als ik teken met sterkte B, en de accenten met sterkte 4B aanbreng, dan is het zwart misschien net een tikkeltje té zwart.
Daar doe ik het voor! Dit quiltje had ik een tijdje geleden voor dit kleindochtertje genaaid. Zó heb ik het bedoeld. Lekker in de tuin...
Vandaag weer eens een nieuwe route gedaan met de fiets. Na afloop heb ik de jongste kleinzoon van een zelf gemaakte foto nagetekend. De schaduwen mogen nog wel wat donkerder. Maar ik was te lui om potlood 6B te pakken.
Omdat ik een andere telefoon heb durf ik ook Strava te gebruiken. Geen angst dat de batterij op gaat, Hihi. Helaas had ik de heenweg niet opgenomen, moest daarvoor iets aan of uit te zetten. Jammer. Totale rit: 50,2 km! Op de terugweg werd het wel wat frisser..
Het is weer voorbij, mijn derde 100-dagenproject. Honderd tekeningen van de kleinkinderen, waar vooral de jongsten de hoofdmoot vormden. Soms lukte de tekening, soms was maar één onderdeeltje goed. Alles gemaakt binnen een half uur, meestal op het eind van de dag. Het is nu tijd om eens terug te bladeren en de beste door de scanner te halen. Het schetsboek is nog niet vol; ruimte voor nieuwe tekeningen dus!
 |
| Bijschrift toevoegen |
Nummer 95. Nog viif te gaan voor mijn 100-dagenproject. Deze kleindochter (toen drie, nu twaalf) heeft haar lagere school afgesloten met een video en een tijdschrift i.p.v. de musical en het schoolkamp. Corona heeft daarvoor roet in het eten gegooid.
Eventjes waren de drie jongste kleinkinderen bij elkaar. Jongste kleindochter wordt de 11e alweer vijf maanden oud. De tijd vliegt. Ik heb haar even in de kinderstoel gezet, mét een kussentje. Ze vindt het prachtig! Oudste kleinzoon van drie vindt haar ook leuk. Zelf ben ik wel tevreden over deze tekening. Ik wil deze graag uitproberen in water- of olieverf. Maar eerst verder met mijn stofjes
Het zijn er twee, twee snoepjes. Twee mannetjes van net drie jaar en eentje van 8 maanden. Gelukkig zijn ze voorspelbaar, als ze moe zijn of hongerig zijn ze luidruchtig. Ze mogen dit weekend hier slapen, voor mij worden ze wel erg vroeg wakker. Ze kunnen heel leuk samen spelen, waarbij de een rustig over het handje van de ander fietst, terwijl de ander tóch gewoon het speelgoed afpakt van grotere broer. Never a dull moment. De jongste kruipt al aardig rond, maar soms blijven zijn armen achter bij zijn benen waardoor hij zichzelf tegen de vlakte kruipt. Ze vallen geregeld en ik hoop dat de ouders niet alle blauwe plekken gaan tellen. Vanavond mocht ik vier boekjes voorlezen voor het slapen bij de oudste. Na drie boekjes vroeg hij: ben je al bijna klaar? Hij was moe, heel moe... heb toen maar geïmproviseerd om het verhaal sneller af te krijgen. Ik ga ze straks missen. De keuken plakt aan alle kanten omdat de jongste per ongeluk zijn bordje eten van het aanrecht stootte. We zaten onder de koolrabi met zoete aardappel!
Weinig creatiefs de laatste tijd. Ben wat meer aan het fietsen, genieten van het mooie weer. Ben nog wel mijn lapjes aan het wassen en de teststukjes aan het vastnaaien. Hoorde vandaag dat de bloemen die ik Afrikaantjes noem, tegenwoordig Tagetes genoemd worden. Vanwege racisme?
Bij deze serie komt mijn perfectionisme tot bloei. Maar ook de ergernis dat het dan nét niet goed is. Gelukkig kan ik er wel goed van slapen. Nog 25 te gaan, en dan heb ik 100 portretjes getekend.
Vandaag was ik begonnen met een tekening van de jongste, maar die werd zó onherkenbaar dat ik toch maar de oudste getekend heb. Zoals altijd zijn de ogen het meest uitdagende deel.
Vier keer heb ik gegumd voordat ik tevreden was met zijn ogen. Het is alweer de zestigste van de honderd tekeningen in mijn 100dagenproject.
Omdat het een beetje een binnenzitdag zou worden vanwege de te verwachte regen, heb ik mijn administratie bijgewerkt van mijn laatste in de zon geverfde stofjes. Omdat dit de derde keer is dat er stof in de potjes ging, was er al veel verfstof verdwenen. Daarom zijn deze lapjes zo pastelkleurig geworden. Schitterend hoe al deze kleuren harmoniëren?
Aan het eind van de dag ben ik even gaan fietsen. Helaas kwam ik in een regenbui terecht met de hoofdletter R. Even was ik weer terug in mijn middelbare schooltijd. Blijven fietsen terwijl ik steeds natter en kouder werd, wetende dat ik straks droge en warme kleren kan aantrekken.
Bij de overburen...
... en bij een van de groepsleden van Grenzenlo(o)s zijn er kleindochters geboren. Tijd voor een zelfgemaakt kaartje!
Zelf kan ik ook genieten van de jongste kleindochter. Het is nog een uitdaging het kind goed weer te geven in potlood.
