De jurk is af, alleen nog even strijken. En mijn cyanotype werk vordert. Het is nog lang niet klaar, maar het is leuk werk dat borduren en appliceren. Daarvoor gebruik ik ook de indigogeverfde wol.
Eind januari was ik begonnen aan een weefwerkje met behulp van een stukje karton en spelden. Het werk duurde langer dan ik dacht; weven kost tijd als je de scheringdraden niet wilt zien. Bovendien had ik alle spelden losgemaakt zónder toch even een draadje door de lusjes te halen. Dom dom. Met haken ben ik aan het repareren wat los hangt of bloot ligt. Wordt vervolgd.
Ondertussen gaat het zo-zo met de sokken. Ik wilde eerst de jojo-hiel maken, maar daar begreep ik niets van. En van de filmpjes op YouTube werd ik ook niet wijzer; ik kan niet op de nieuwe manier breien. Dus het werd de klassieke hiel, maar de handleiding die ik had was daar ook niet heel duidelijk over. Het is dus een proefsok in wording, met hier en daar een foutje, zonder de garantie dat de sok me gaat passen. Ha, maar ik ben even bezig tussen het oppassen en sporten door, toch?
Natuurlijk heb ik nog zaken die afgemaakt willen worden. Maar de meeste ervan hebben nog wat voorbereiding nodig. Daarom aan sokkenbreien begonnen. Meer dan veertig jaar geleden voor het laatst gedaan. Kreeg van de wolwinkelmevrouw een patroon voor een jojo-hiel. Nooit van gehoord, maar ik ga het proberen. Wordt vervolgd!
Van de restjes wol, waar ik mijn krukje mee heb geborduurd (foto volgt nog), heb ik weer een weefsel gemaakt met de Speedweave (rechtsboven). Zó gedaan, en het roept om nog meer experimenten. Wat als… de ketting uit één kleur draad bestaat? Wat als… ik de Speedweave niet gebruik? Wat als… ik dezelfde draad voor de inslag gebruik als voor de ketting? Voor de leek: de inslag gaat van links naar rechts; de ketting gaat van boven naar beneden.
Gelukkig heb ik nog dun linnen van een te kleine broek als ondergrond. Erg hè? Niet bij de kringloop afgeleverd maar in stukken geknipt voor eigen gebruik.
Is het 15 jaar geleden of misschien wel 20 jaar geleden dat ik begonnen ben om dit kinderkrukje van Ikea (what else?) te vervilten? Feit is dat het al jaren me staat aan te kijken om afgemaakt te worden. Door onkunde indertijd is de tweede laag wol niet vast komen te zitten. Het bungelt aan de pootjes en de top zit gewoon los. Je kunt zien dat de motten er gaatjes in gebeten hebben. Triest geheel eigenlijk; hoewel ik het staartje nog steeds leuk vind.
Omdat we met de textielgroep volgend jaar tentoonstellen in Wilwerwiltz, in Lellingen om precies te zijn en daar zitgelegenheid willen creëren, zijn we op zoek naar krukjes. Een van ons zocht er nóg eentje. Voilá. Hoop dat ze het een uitdaging vindt.
Als je dan aan het opruimen bent, krijg je opeens een idee. Zou het passen? Ik had een stuk handgeweefde stof gekregen. Ik heb ook een krukje geërfd van mijn ouders, die het ook geërfd hebben van waarschijnlijk oma van vaders kant. Het stofje ziet er niet appetijtelijk meer uit. Tijd voor een nieuw project! Wat als… ik het lapje gebruik om opnieuw te bekleden? Helaas past het niet. Wat als… ik er een stuk aan naai? Wat als… ik met mijn eigen geverfde wolletjes de stof vastnaai, lekker zichtbaar? Wat als… ik met nog meer eigen geverfde wollen draadjes puntjes borduur? Eerst maar eens de twee lapjes aan elkaar borduren. De wol is geen merino, dus kriebelt het een beetje. Wordt vervolgd. Een WIP, work in progress, is geboren. Terwijl er nog zoveel liggen.
Mijn gebreide stola is klaar. Kon hem gelukkig nog een beetje glad stomen, want sommige vierkantjes waren wel erg bobbelig. Kijk ook hoe mijn geknoopte bandje er qua kleur mooi bij past.
Aan alles komt een einde. Zo ook mijn gebreide wollen stola, waar ik vaak ‘s avonds aan werkte. Er moeten nog een randje vasten en een randje lussen aan gehaakt worden. Deze haaknaald heb ik al vanaf mijn jeugd. Geen flauw idee welke dikte dit is en of het wel geschikt voor deze draad. Maar hij voldoet uitstekend! Nog even doorwerken en dan is hij klaar! Heb wel nog een bol van bijna 100 gram over! Daar kan ik nog iets leuks van maken.
Heb de foto wat donkerder genomen anders kon je de regenboog niet goed zien. Het is een zoekplaatje geworden. En ja, ik ben twee keer nat geworden op de fiets.
Aan het eind van de week is het weer druk. Oppassen, pannenkoeken bakken en met een restje meel ook gebakken banaan (pisang goreng) maken en oppeuzelen. In de avond kwamen de oudste twee kleindochters wat garen halen voor geknoopte vriendenbandjes. Het garen is van mijn oma geweest, aangevuld met exemplaren van mijn moeder en van mijzelf. Hoe mooi dat er nog zoveel keuze is. Uit nieuwsgierigheid ben ik ook maar begonnen met zo’n bandje. Het ging al meteen fout, maar ik ga gewoon verder. Ik sta er wel versteld van dat de kleindochters kennelijk nog niet weten hoe ze dit moeten maken, want dan hadden ze wel langere draden meegenomen. Ik hoor het wel. Ze zijn net zo eigenwijs als ik, dus…
Bovenaan zie je mijn breisel. Het loopt tegen het einde, nog drie vierkanten en vier driehoeken breien, daarna twee randjes haken en dan zal het wel zomer zijn.
Tussen de bedrijven door (ja, ben aan het fietsen, boodschappen doen, kerstspullen opruimen, kantoor leeghalen) ben ik begonnen aan een nieuw breiproject.
Het moet een stola worden in de kleuren van mijn bril. Het ligt een beetje verstopt anders krijg ik de neiging even te breien.
Ondertussen had ik geluisterd en gekeken naar een interview met Elizabeth Gilbert. De link kreeg ik van mijn lieve schoonzus, je kunt het vanaf nu nog maar een paar dagen zien. Het is in het Engels. Klik op haar naam hierboven.
Toen ik rond middernacht wat afval weggooide buiten zag ik deze kleur in de lucht. Ik geloof dat mijn telefoon het wel een beetje overdrijft. Het zullen wel de groeilampen zijn in de kassen van het volgende dorp.
Heb moeten stoppen met het breien van mijn das. Het garen dat ik uit het midden van de bol gehaald heb ging gigantisch in de knoop. Het was niet meer leuk.
Die kleine van vijf maanden graait graag om zich heen. Tótdat ze de streng zijden garen ontdekte. Grote zus wilde het weer afpakken, daarom zie je de streng lekker strak gespannen.
Was gisteren even bij een nichtje in Amsterdam. In de trein had ik tijd om mijn das te breien. Het is helaas nog niet af. Maar gelukkig is het ook niet meer zo koud.
Voetbal kijken met mijn lief betekent meestal dat ik iets met mijn handen ga doen. Na de polswarmers heb ik met het restje wol een das opgezet. Het wordt een meerkleurendas. Ik weet nog niet wélke kleuren. Ik heb nog die ándere das met dikkere wol uit New York (2010 gekocht), die moet ook af.
Van een bolletje wol (en nog een beetje van een tweede bol) heb ik warme polswarmers gebreid. Dit keer met een duim. Alles zelf verzonnen dus zit het een beetje gek in elkaar. Gelukkig is het lekker warm.
