324-vakantiemaaksels

In de vakantie heb ik bovenstaande schetsen gemaakt met kleurpotlood in een dummy.

Ook heb ik een paspartout gemaakt met drie gaten voor mijn eerste olieverfjes. Pas later zag ik dat de gaten niet echt precies recht zijn. Wat wil je ook, pas om 23.00 beginnen aan zoiets, dat vraagt om problemen!

Mijn zwart-witjes hangt nu op een tentoonstelling bij Kumulus in Maastricht. Als ik dit zo zie, dan heb ik nog veel te leren en mag ik nog veel oefenen.

323-herfstezel

Eindelijk is mijn lichtgewicht ezel klaar. Omdat ik mijn palet niet vast wil houden, heb ik een verlengstukje gemaakt van hout waaraan ik het palet kan vastschroeven. Bij elkaar wegen tafeltje, verlengstuk en ezel bijna 1500 gram. Gisteren heb ik het uitgeprobeerd in de tuin. Mijn wateremmertje is twee keer gevallen omdat het geheel een beetje scheef stond. Ook kan ik niet echt op een wilde manier verf mengen. Het statief heeft erg dunne pootjes.

Om mijn palet "op te verven" heb ik een verhoogd zicht op de achtertuin geschilderd. Er gaat niets boven verse verf, hoor. Je krijgt veel diepere tonen dan ik nu geschilderd heb.

322-zee

Een echte uitdaging was het. Met je ouders, je kleindochters en een verharende hond op vakantie. Een weekje in een echt huis in Vlissingen. Voor mijn ouders en mij een hernieuwde kennismaking met het strand ten noorden van Vlissingen. Voor de twee meisjes was het scheppen, scheppen en scheppen. Aan het begin van de week was het bijna tropisch. Aan het einde leek het wel herfst. Er was veel wind, waar de hond erg panisch over deed, in huis maar ook buiten. In de tuin kon je de zee horen. Iets verrukkelijkers kan ik me niet voorstellen, of het moet het ruisen van de bomen en het gekwetter van de vogels zijn in mijn eigen achtertuin. Pas toen ik weer thuis was gekomen merkte ik dat het aan zee nooit stil is.

Aan tekenen ben ik niet echt toegekomen, heb een paar schetsen gemaakt in een nieuwe dummy. Omdat W. ook een paar dagen meeging, heb ik nog een "ochtend"-tekening kunnen maken.

321-kleinvilt

Op een van de laatste warme dagen heb ik met mijn kleindochter nog wat gevilt. Soms moet ik gewoon even met wol of stof werken. Het zijn kleine werkjes... Eerst wat zeepjes (de roze en blauwe zijn van haar), en toen ze weer naar huis was heb ik nog om een grote zware steen gevilt. Daar heb ik eerst met wolvlies een laag om heen gemaakt. Er was een moment waarop ik dacht: dit gaat niet lukken. Maar opeens ging het toch vervilten. Een armbandje wat ik later heb gemaakt, werd steeds kleiner. Nu heb ik er een ringetje van gemaakt, met nog een ringetje weer daar omheen. Ik ga hem nog een beetje versieren met een edelsteentje of parel. Hoewel... elke keer als ik mijn handen was, krimpt het ringetje.