Hoe ik aan deze wol kom weet ik niet meer. In mijn naïviteit had ik er 35 (!) jaar geleden een babyjasje van gehaakt. Onze oudste dochter heeft het nauwelijks gedragen. Het was te zwaar en te stijf en het kriebelde, ondanks dat ik het gevoerd had. Arm kind. Ben het nu aan het uithalen; de wol kriebelt nog steeds en er zitten zelfs nog takjes in! Ik vind deze handgesponnen wol nog steeds schitterend, maar omdat de wol zó kriebelt en best wel dik is zal ik er toch een andere bestemming voor moeten verzinnen. Ook weet ik niet of de gehaakte krullen erin blijven zitten. Ik denk trouwens dat de wol komt van Wilmy Peeters uit Blerick, die maakt nu glas-in-lood, maar daar heb ik in 1980 weefles van gehad.
Ja, het was echt teamwork gisteren! Jongste kleindochter en ik hebben een tasje gemaakt voor haar nieuwe (schrijf)boek mét pen. Ze heeft het stofje uit mijn kast uitgezocht. Daarna heb ik het patroon geknipt en zijn we samen gaan naaien. Zij bediende het gaspedaal en ik hield de stof vast. En wat een lol hadden we om precies bij de hoekjes te stoppen met naaien! Ze is gek op knopjes, welk kind van vijf heeft dat niet? Van de zigzag (standje 3) weer terug naar rechte stiksteek (standje 1) is tegenwoordig een kwestie van een knopje indrukken. Kind kan (weer) de was doen!
Ze zijn eindelijk af, de Picachu-(sleutel)hangers voor de kleindochters. Het jongste kleinkind wilde een gekleurd lintje aan 'haar' hanger, de middelste van de drie. Wie goed kijkt ziet dat het een kerststofje is dat ze had uitgekozen uit mijn doos 'zelfkanten'. Oma naait het wel, ze wilde ook zelf de knoopjes uitzoeken en ook nog eentje voor haar nieuwste borduurwerk. Vandaag gaan we met textiel aan de slag. De zon schijnt waarschijnlijk toch niet..