Kon het niet laten om dit wonder van de natuur weer even te bekijken. De jongste dochter van zoon en zijn lief zie ik alleen maar slapend. Maar kijk eens wat een beeldige handjes! Met grote zus heb ik twee speeltuinen gedaan. Ja, op de fiets gaat dat een stuk gemakkelijker dan lopend. En inderdaad, naast sjouwwerk in pa’s huis gisteren heb ik niets creatiefs gedaan.
Vanmiddag ga ik met mijn vriendin naar het laatste werk van Els van Baarle kijken. In de auto bijkletsen over de laatste dagen!
De dag voor mijn vaders crematie heb ik geëxperimenteerd met het maken van een 1-2-3 indigovat. Meaningful Crafts heeft daar een pakketje voor. Omdat mijn zachtroze jurk zwaarder woog dan 250 gr, moest ik twee pakketjes gebruiken. Achteraf had ik er veel meer van moeten hebben. De jurk kon niet zweven in de vloeistof. Ik weet ook niet waarom de kleur zo licht geworden is. Een lapje dat ik per ongeluk een nacht in het vat had laten liggen is denimblauw geworden. Dus het kan wel. Met uitwassen werden alle stofjes steeds lichter blauw. Hmmm. Heb nog wel wat te leren.
Gisteren was het afscheid van mijn vader. Hier zie je het bordje eten op zijn altaartje, een Indonesisch gebruik bij sommigen in de familie. Wát een prachtige, emotionele dag was het. Zoveel lieve mensen gesproken en gezien! De dienst zelf was warm en ontspannen, er werd gelachen en gehuild. Achterkleinkinderen hebben de kaarsjes aangestoken. Tante L. had een afscheidswoordje ingesproken. Er was veel muziek. Neefje N. had een rap gemaakt (het op een ritmische wijze zingen van een (rijmende) tekst), geschreven na zijn opa’s overlijden. Nichtje L. zong op een opname uit 2014 ‘autumn leaves’ waarbij pa op de gitaar speelde. Er was van die dag nog een filmpje waarbij pa op de piano speelde, dat werd ook afgespeeld. Het meest bijzondere was eigenlijk om met elkaar binnen te komen in de ruimte, achter de kist aan, en ook bij het weggaan tegelijk opstaan en afscheid te nemen. Helaas liep ik nog met een mondkapje op en moest afstand houden.
Zó fijn om deel uit te mogen maken van deze familie. Pa zou trots geweest zijn. Gelukkig zijn er heel veel herinneringen.
Morgen nemen we afscheid van pa, en omdat ik toch nog in quarantaine ben, en alle zaken rondom de crematie waren afgesloten dacht ik: ik ga nú dat jurkje verven! Terwijl ik de sporadisch gemaakte foto’s bekijk, weet ik opeens dat er nog een lapje ín de weckpot zit. Haha, ben benieuwd hoe díe eruitziet nu.
Er ging natuurlijk van alles fout. De jurk weegt 350 gram met alle ‘tie-dye’-draadjes eraan. Had dus twee potjes nodig van meaningfulcrafts.com. Alleen werd mijn pan, die ik eerst wilde gebruiken nu veel te klein. Daar kon precies vijf liter water bij, maar daar kon dan nooit die jurk nog in. Plan B was de weckketel in gebruik nemen. Die stond al jaren ingepakt te wachten. Omdat het droog zou blijven heb ik de tuin maar tot atelier bestempeld. Er moest een tafeltje komen, een verlengsnoer werd verlengsnoer plan B omdat de stekker niet paste. Tussendoor natuurlijk nog allerlei contacten beantwoorden op de telefoon en naar Formule 1 kijken.
Linksboven zie de jurk en wat kleine probeersels. Na het wassen werd hij steeds lichter blauw. Je ziet rechtsboven hoe een tie-dye knoopje ontrafeld eruit ziet. Linksonder zie er je nog knopen die ik moet ontrafelen. Daar ga ik straks mee verder. Mét handschoenen aan, want het blijft afgeven dat indigo. Inderdaad, er is veel water nodig bij deze manier van verven. Groot nadeel van indigo!
Rechtsonder zie je de huisspitsmuis (crocidura russula) die even aan mijn blote teen had geroken! Ze hobbelde gewoon verder over het gras. Nooit geweten dat dit geen muis ís, en dat het het kleinste zoogdier op aarde is. Met een hartslag van 600 en hoger per minuut! Heeft inderdaad heel kleine oogjes en is niet bang voor ons.
